Tassos Papadopoulos Center for Studies

Ανακοινώσεις / Άρθρα

Θρησκευτικό μνημόσυνο Τάσσου Παπαδόπουλου

02/12/2017

Τελείται την Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017, στις 9.00 το πρωί, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου στην Κάτω Δευτερά, το ένατο ετήσιο θρησκευτικό μνημόσυνο του αείμνηστου πρώην Προέδρου της Κυπριακής ...
Περισσότερα

Τάσσος Παπαδόπουλος. Ηγέτης και προσόντα.

24/04/2017

(Άρθρο του Χρύση Παντελίδη) Στις σύγχρονες κοινωνίες οι ηγέτες δεν γεννιούνται. Αναδεικνύονται. Η ιστορική συγκυρία παίζει ένα σοβαρό ρόλο στην ανάδειξή τους, καθώς οι εποχές κρίσης υποβοηθούν ...
Περισσότερα

Για το θάνατο του Γεώργιου Χατζηαναστασίου

02/03/2017

Το Κέντρο Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος εκφράζει τη βαθιά θλίψη του για το θάνατο του Γεώργιου Χατζηαναστασίου. Ο Γεώργιος Χατζηαναστασίου υπηρέτησε την Κυπριακή Δημοκρατία και τον κυπριακό λαό για ...
Περισσότερα

Ομιλία του Εκτελεστικού Διευθυντή του Κέντρου Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος, Χρύση Παντελίδη, στην εκδήλωση «Οι Πρόεδροι Δημοκρατίας και το Κυπριακό» (Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, 9/2/2016)

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,

Κυρίες και κύριοι,

Ευχαριστώ θερμά τους διοργανωτές, που με προσκάλεσαν στην αποψινή εκδήλωση, όπως ευχαριστώ θερμά και εσάς, που τιμάτε όλους μας, με την παρουσία σας.

Διάβασα το βιβλίο «Έξι Προεδρικά Πορτραίτα» του κυρίου Κώστα Χατζηκωστή, η έκδοση του οποίου είναι η αφορμή για την αποψινή εκδήλωση, σε μόλις δύο βράδια. Όχι μόνο γιατί είναι ευκολοδιάβαστο, ούτε απλώς γιατί είχα την εύλογη απορία να διαβάσω την αξιολόγηση και κριτική που κάνει μια έντονη και πολυσχιδής προσωπικότητα όπως ο συγγραφέας.

Αυτό που, για μένα, καθιστά το συγκεκριμένο βιβλίο ελκυστικό, είναι το γεγονός ότι καταπιάνεται με προσωπικότητες που διαμόρφωσαν, επηρέασαν ή καθόρισαν τη σύγχρονη Ιστορία της Κύπρου και, πιο συγκεκριμένα, τα πρώτα 53 χρόνια ζωής της Κυπριακής Δημοκρατίας. Του κράτους που αποτελεί το σημαντικότερο επίτευγμα του κυπριακού λαού στη μακραίωνη ιστορία του νησιού μας και τη μοναδική ασπίδα προστασίας του κυπριακού Ελληνισμού απέναντι στην επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. 

Όταν ένα βιβλίο έχει ως θέμα «Έξι προεδρικά πορτραίτα», στην περίπτωση της Κύπρου έχει πρόσθετο και ιδιαίτερο ενδιαφέρον αφού ο εκάστοτε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι ταυτόχρονα:
(α) Αρχηγός του κράτους
(β) Αρχηγός της Κυβέρνησης
(γ) Ηγέτης της Ελληνοκυπριακής Κοινότητας
Οι έξι προσωπικότητες που παρουσιάζονται στο βιβλίο λοιπόν, υπήρξαν «Αρχηγοί της Πολιτείας και προηγούντο πάντων εν τη Δημοκρατία», όπως ορίζει χαρακτηριστικά το Σύνταγμα και διασφάλιζαν την εκτελεστική εξουσία, την οποία ασκούσαν διά του υπουργικού συμβουλίου. Κυρίως όμως, ανεδείχθησαν στο αξίωμά τους απευθείας από το λαό, με άμεση ψηφοφορία και είχαν, τουλάχιστον τη στιγμή της εκλογής τους, την υποστήριξη της απόλυτης πλειοψηφίας του λαού.

Για αυτούς τους λόγους, ανεξαρτήτως πολιτικών διαφωνιών – και σε ότι με αφορά, οι διαφωνίες με την πολιτική των τριών από αυτούς είναι πολλές και έντονες –, οφείλουμε σε αυτές τις προσωπικότητες το δέοντα σεβασμό.

Κυρίες και κύριοι,

Ως Πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας και ως ηγέτες της Ελληνοκυπριακής κοινότητας, οι έξι αυτές προσωπικότητες κλήθηκαν να διαχειριστούν το Κυπριακό, το πιο σύνθετο, πολύχρονο, εθνικό πρόβλημα του ελληνισμού. Και στον όρο «διαχειριστούν» περικλείω, τόσο την προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος, όσο και την προσπάθεια αντιμετώπισης των συνεπειών που προκάλεσε η γέννησή του, δηλαδή των συνεπειών της τουρκικής εισβολής και της καταστροφής που επέφερε. Ο συνδυασμός της προσπάθειας αντιμετώπισης των συνεπειών με την προσπάθεια επίλυσης, πρέπει να λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψη σε μια απαραίτητη και καλοδεχούμενη αποτίμηση.

Για παράδειγμα, διαφορετική ήταν η πρόκληση τη δεκαετία του 70’ και του 80’, όταν καταβαλλόταν προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού την ώρα που ο μισός πληθυσμός του νησιού, ως εκτοπισμένος, αναζητούσε αξιοπρεπή στέγη και συνθήκες διαβίωσης και την ώρα που η οικονομία και οι περισσότερες υποδομές της χώρας ήταν διαλυμένες και μάλιστα μέσα σε ένα ψυχροπολεμικό διεθνές περιβάλλον, διαφορετική ήταν η πρόκληση τη δεκαετία του 90’ και του 2000, σε συνθήκες οικονομικής ανάπτυξης, ευρωπαϊκής εναρμόνισης και, τελικά, ένταξης, μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο, πλέον, διεθνές περιβάλλον, διαφορετική είναι η πρόκληση την τρέχουσα δεκαετία, σε συνθήκες οικονομικής χρεοκοπίας, κοινωνικής αγανάκτησης, γεωπολιτικής αστάθειας – ειδικά σε ότι αφορά την ανατολική Μεσόγειο – αλλά και οικονομικής και γεωστρατηγικής προοπτικής – και αναφέρομαι ασφαλώς στην ανακάλυψη φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ.

Το πρώτο επομένως που θέλω να σημειώσω είναι πως, η όποια αξιολόγηση και κριτική αναφορικά με τους Προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας και το Κυπριακό, πρέπει να λαμβάνει υπόψη της, τόσο το εσωτερικό όσο και το διεθνές περιβάλλον της κάθε προεδρικής θητείας, καθώς επίσης και το τι παρέλαβε και τι παρέδωσε ο κάθε Πρόεδρος.

Σε ότι αφορά τον Τάσσο Παπαδόπουλο, επιγραμματικά θα θυμίσω ότι: 
Παρέλαβε το Μάρτιο του 2003 τη διαδικασία διαπραγμάτευσης επί του Σχεδίου Ανάν, που είχε ήδη υποβληθεί, το Νοέμβριο του 2002, επί προεδρίας Γλαύκου Κληρίδη.
Διαχειρίστηκε επιτυχώς, στο μέτρο που ήταν δυνατόν για ένα ευνομούμενο κράτος δικαίου, το άνοιγμα των οδοφραγμάτων (τον Απρίλιο του 2003), που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μερική άρση της απαγόρευσης στην ελεύθερη διακίνηση των πολιτών, απαγόρευση που η Τουρκία επέβαλλε από το 1974. Κανένα κράτος, νόμιμο και ευνομούμενο δεν θα μπορούσε να στερήσει από τους πολίτες του το ανθρώπινο δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης που, όπως το ίδιο το κράτος μας διακήρυττε, τους το στερούσε η Τουρκία για 39 μέχρι τότε χρόνια. 
Διαπραγματεύτηκε, όσο ήταν εφικτό, το σχέδιο Ανάν που, όπως κατ’ επανάληψη και εκ των υστέρων ομολόγησαν οι εμπνευστές και συγγραφείς του, ήταν ετεροβαρές και αποσκοπούσε στη διευκόλυνση της Τουρκίας και στην αποτροπή ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε., την 1η Μαΐου 2004, με άλυτο το Κυπριακό.
Διαχειρίστηκε με επιτυχία το «ΟΧΙ» των Ελληνοκυπρίων σε αυτό το σχέδιο και αποκορύφωμα αυτής της διαχείρισης υπήρξε η Συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006, με τον τότε κατοχικό ηγέτη Μ.Α. Ταλάτ, που σε συνδυασμό με την επιστολή/έγγραφο του τότε Βοηθού Γ. Γ. του ΟΗΕ Ιμπραήμ Γκαμπάρι, στις 15 Νοεμβρίου 2006, καθόριζε και τη νέα βάση της διαδικασίας εξεύρεσης λύσης στο Κυπριακό.
Πέτυχε την ενεργό εμπλοκή στο Κυπριακό και των πέντε Μονίμων Μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, προσέθεσε δηλαδή στους ενεργούς πρωταγωνιστές την Κίνα, τη Γαλλία και τη Ρωσία, περιορίζοντας το «μονοπώλιο» των Η.Π.Α. και του Η.Β.
Πέτυχε την ένταξη στην Ευρωζώνη, το 2008, εξέλιξη που σχετίζεται άμεσα και με το περιεχόμενο της λύσης, όχι μόνο γιατί δίνει ένα πρόσθετο πλεονέκτημα στην Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά κι επειδή επιλύει αυτόματα τις αρνητικές νομισματικές πτυχές που υπήρχαν στο σχέδιο Ανάν και που θα μπορούσαν να υπάρχουν και σε ένα μελλοντικό σχέδιο, στην περίπτωση που χρησιμοποιούσαμε ακόμα τη λίρα.  

Κυρίες και κύριοι,

Δεν υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος, ούτε έχω και πρόθεση, να επαναλάβω τα όσα ο Κώστας Χατζηκωστής γράφει σε σχέση με τους έξι Προέδρους και την πολιτική που εφάρμοσαν στο Κυπριακό, με βάση πάντα τη δική του οπτική γωνία και τη δική του άμεση ή έμμεση, υποκειμενική αντίληψη των γεγονότων. Άλλωστε, αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο, είναι καλύτερα να σας δημιουργήσουμε την αγωνία να το πράξετε. Ούτε έχω πρόθεση να διαψεύσω ή να επιβεβαιώσω γεγονότα ή περιστατικά που καταγράφονται σε αυτό και τα οποία είχα την τιμή και το προνόμιο να βιώσω ως συμμέτοχος ή ως μάρτυρας - και αναφέρομαι όπως αντιλαμβάνεστε στη θητεία του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου.

Άλλωστε, ο κάθε ένας από εμάς αντιλαμβάνεται ένα γεγονός από τη δική του θέση, τη δική του απόσταση και τη δική του οπτική γωνία. Και, ως εκ τούτου, γνωρίζει τη δική του αλήθεια. Για παράδειγμα, αν σας ρωτήσω να μου πείτε «στα πόσα μέτρα βρίσκεται η έξοδος κινδύνου που βλέπετε στα δεξιά σας», ο κάθε ένας από εσάς θα πει μια διαφορετική απόσταση, αναλόγως με το πού κάθεται. Αλλά όλοι θα λέτε την αλήθεια. Τη δική σας αλήθεια. Οι δε φίλοι που κάθονται στο πάνελ θα πουν ότι δεξιά τους δεν υπάρχει καμία έξοδος κινδύνου. Και αυτοί, αλήθεια θα λένε. Άρα λοιπόν, σε μια αξιολόγηση, πολύ περισσότερο σε μια πολιτική αξιολόγηση, όλα σχεδόν είναι υποκειμενικά και κρίνονται με βάση τη θέση, την απόσταση και την οπτική γωνία του καθενός μας από ένα γεγονός ή ένα πρόσωπο.

Αυτό που οφείλω όμως να σημειώσω, είναι ότι ο Κώστας Χατζηκωστής παρουσιάζει με παρρησία τις απόψεις, κρίσεις και περιγραφές του για τους έξι Προέδρους και πως, ανεξαρτήτως του πόσο ορθές, αντικειμενικές ή ακριβείς κρίνει κάποιος ότι είναι αυτές, δεν παύουν από το να είναι χρήσιμες και ενδιαφέρουσες για όλους μας.

Να μου επιτρέψετε όμως να προσθέσω καταληκτικά πέντε παρατηρήσεις αναφορικά με το θέμα μας, δηλαδή τους Προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας και τις προσπάθειες τους για επίλυση του Κυπριακού:

Πρώτη παρατήρηση: από το 1974 μέχρι σήμερα (και να μου επιτραπεί να περιλάβω στην ανάλυσή μου και την τριετή θητεία του σημερινού Προέδρου), σε μια περίοδο δηλαδή 42 χρόνων, οι τρεις Πρόεδροι της λεγόμενης «σκληρής γραμμής» - Μακάριος, Κυπριανού, Παπαδόπουλος - κυβέρνησαν τον τόπο για 19 μόνο χρόνια, ενώ, οι τέσσερεις Πρόεδροι της λεγόμενης «διαλλακτικής γραμμής» - Βασιλείου, Κληρίδης, Χριστόφιας, Αναστασιάδης - κυβέρνησαν τον τόπο για 23 χρόνια. Αξίζει δε να σημειώσουμε ότι αυτά τα 23 χρόνια της λεγόμενης «διαλλακτικής γραμμής» περιλαμβάνονται όλα στα τελευταία 28. 
Και όμως, οι τρεις σημαντικότερες συμφωνίες που έγιναν με την τουρκική πλευρά που είναι και οι μόνες που δεν επιδέχονται κάποιας αρνητικής κριτικής από κανέναν Πρόεδρο και που τις επικαλούνται ΟΛΟΙ, δηλαδή οι συμφωνίες 1977 Μακαρίου-Ντενκτάς, 1979 Κυπριανού-Ντενκτάς και 2006 Παπαδόπουλου-Ταλάτ, έχουν επιτευχθεί από τους τρεις λεγόμενους «σκληρούς» ή, όπως αρέσκονται κάποιοι να τους ονομάζουν, «απορριπτικούς» Προέδρους.

Δεύτερη παρατήρηση: όλοι ανεξαιρέτως οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας ήθελαν και θέλουν να λύσουν το Κυπριακό. Και την ευθύνη για τη μη επίλυσή του τη φέρει εξ ολοκλήρου και αποκλειστικά η Τουρκία. Γι’ αυτό και θεωρώ ως μεγάλο στρατηγικό αλλά και ουσιαστικό σφάλμα, που έβλαψε και βλάπτει την πλευρά μας αλλά και την εθνική ομοψυχία, την επινόηση του όρου «Πρόεδρος Λύσης», που από το 2008 έχει χωρίσει τα πολιτικά πρόσωπα σε αυτούς που «θέλουν λύση» και σε αυτούς που, τάχατες, «δεν θέλουν λύση». Ειρήσθω εν παρόδω, τα τελευταία 8 συνεχόμενα χρόνια έχουμε Πρόεδρο «που θέλει λύση». Και όμως, το Κυπριακό ΔΕΝ λύθηκε. 

Η επινόηση αυτή λοιπόν, πέρα από τον πλασματικό και ζημιογόνο διαχωρισμό που προκάλεσε, οδήγησε σταδιακά στην απενοχοποίηση της Τουρκίας στη συνείδηση κάποιων, αφού, έβαλε «νερό στο μύλο» της άποψης ότι «η Τουρκία θέλει λύση και είναι οι Ελληνοκύπριοι αυτοί που δεν θέλουν». Άποψη που «δένει» με τον άλλο προσφιλή μύθο που καλλιεργήθηκε στο παρελθόν, περί δήθεν «χαμένων ευκαιριών». Ουδέποτε υπήρξε «ευκαιρία» σωστής, λειτουργικής και βιώσιμης λύσης. Και κατ’ επέκταση, ουδέποτε χάθηκε μια τέτοια ευκαιρία.

Τρίτη παρατήρηση: όλοι οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας αντιμετωπίζουν για 42 χρόνια την ίδια ακριβώς τουρκική πολιτική. Από το 1974, η Τουρκία δεν έχει αλλάξει καθόλου την τακτική και στρατηγική της στο Κυπριακό, η οποία έχει έναν και κυρίαρχο στόχο: την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και, μέσω αυτής της κατάλυσης, τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και κατοχής και την εσαεί άσκηση εξουσίας και ρόλου στην Κύπρο. Θετικές για εμάς αλλαγές στο κλίμα και τις διαθέσεις της τουρκοκυπριακής κοινότητας υπήρξαν – ειδικά μετά την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την άκοπη απόκτηση της ιδιότητας του Ευρωπαίου πολίτη από τους τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας. Δυστυχώς όμως, αυτές οι αλλαγές στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα δεν επηρεάζουν καθόλου την Τουρκία, η οποία περίτεχνα χρησιμοποιεί του Τουρκοκύπριους ως πρόσχημα και ως επικοινωνιακό εργαλείο, χωρίς ουσιαστικά να γνοιάζεται για αυτούς.

Τέταρτη παρατήρηση: σε αντίθεση με την τουρκική αδιάλλακτη στάση, οι Πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας, - οι οποίοι ορθώς υποστήριξαν και υποστηρίζουν τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων ως τη μόνη επιλογή -, έχουν προχωρήσει, στο πλαίσιο αυτών των διαπραγματεύσεων, σε μια σειρά υποχωρήσεων, κάποιες εκ των οποίων ήταν απαραίτητες και εποικοδομητικές και κάποιες ήταν γενναιόδωρες και επικίνδυνες και χωρίς ουσιαστικό αντάλλαγμα ή αντίκρισμα. Ειδικά δε τα τελευταία 8 χρόνια, οι συζητήσεις στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων επικεντρώνονται κυρίως – αν όχι αποκλειστικώς – στην πτυχή της διακυβέρνησης, δηλαδή στη μοναδική πτυχή στην οποία η ελληνοκυπριακή κοινότητα, ως ο μόνος θεματοφύλακας της Κυπριακής Δημοκρατίας από το 1964, καλείται να δώσει, αφήνοντας εκτός ατζέντας όλες τις άλλες σημαντικές και κρίσιμες πτυχές στις οποίες οφείλει η τουρκική πλευρά να δώσει. Παράλληλα με αυτές τις υποχωρήσεις, τα τελευταία χρόνια συντελούνται με την ανοχή – ή και ενθάρρυνση των δύο τελευταίων Προέδρων – γεγονότα που υποβαθμίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία και αναβαθμίζουν το ψευδοκράτος. 

Πέμπτη και τελευταία παρατήρηση: η Ελληνοκυπριακή κοινότητα αναλώνεται σε αχρείαστες και αντιπαραγωγικές συζητήσεις αναφορικά με τον τίτλο της λύσης, υποβαθμίζοντας ή αδιαφορώντας, δυστυχώς, για το περιεχόμενό της. Όμως, το περιεχόμενο είναι που θα καθορίσει την ποιότητα της λύσης και όχι ο τίτλος της. Κατά συνέπεια, ναι, μπορεί να υπάρξει σωστό περιεχόμενο κάτω από τον τίτλο διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και αυτό το περιεχόμενο οφείλουμε να το διεκδικήσουμε. Όπως μπορεί να υπάρξει και κάκιστο περιεχόμενο κάτω από τον ίδιο τίτλο (όπως έγινε το 2004), και αυτό το περιεχόμενο οφείλουμε να το απορρίψουμε. Σε κάθε περίπτωση όμως, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι οι περισσότερες κρίσιμες πτυχές του Κυπριακού, όπως το θέμα της αποχώρησης του τουρκικού κατοχικού στρατού, το θέμα των εποίκων, το θέμα του σεβασμού – και τονίζω τη λέξη «σεβασμού» - του δικαιώματος ιδιοκτησίας των κατεχόμενων περιουσιών, το εδαφικό, η χωρίς παρεκκλίσεις εφαρμογή του Ευρωπαϊκού κεκτημένου, η μη ύπαρξη εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων σε ξένη χώρα, το θέμα της ασφάλειας ευρύτερα, αλλά ακόμα και αυτή η συνέχιση της οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, ΔΕΝ εξαρτώνται ΟΥΤΕ επηρεάζονται από το μοντέλο διακυβέρνησης ή τον τίτλο της λύσης. Είναι όμως κυρίαρχα στοιχεία του περιεχομένου της.

Κυρίες κύριοι,

Κλείνω την παρέμβασή μου λέγοντας ότι οι έξι προσωπικότητες που παρουσιάζονται στο βιβλίο θα ξεχωρίζουν εσαεί στην κυπριακή Ιστορία, γιατί διετέλεσαν Πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Από την Κυπριακή Δημοκρατία αντλούν το κύρος τους.
Στην Κυπριακή Δημοκρατία θεμελιώνουν την υστεροφημία τους. 
Την Κυπριακή Δημοκρατία όφειλαν - και οφείλει κάθε Πρόεδρος - να υπηρετούν και να υπερασπίζονται με κάθε τρόπο.

Γι’ αυτό και η συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας – και μόνον αυτής -, κατοχυρωμένη και διασαφηνισμένη, εκ των προτέρων, από όλες τις πλευρές - και όχι μόνο από τη δική μας -, πρέπει να είναι ένας από τους απαράβατους όρους για αποδοχή μιας λύσης.

Σε αντίθετη περίπτωση, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας που θα αποδεχτεί την κατάλυσή της, θα έχει καταλύσει ουσιαστικά τον ίδιο του τον εαυτό.

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.

 

Γίνε φίλος

του Κέντρου Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε στον υπολογιστή σας ενημερωτικό υλικό.

Στείλτε μας

τα σχόλια σας

Στείλτε μας τα σχόλια σας για τους σκοπούς και τη δράση του Κέντρου Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος.

Δραστηριότητες

Δεκεμβρίου 2017
Year  Month   Month  Year
SunMonTuWeThFrSa
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

Σύνδεσμοι

Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών
A.G.Leventis Foundation
Ίδρυμα Προώθησης Έρευνας
Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων
Ιδρύμα Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής
Ο Φιλελεύθερος
Dynamic Works
Sigma Live

Δημιούργημα της: Dynamic Works |

Με την ισχύ του: EasyConsole CMS